ماهیگیری با طعم خون در دریای غزه/ جهان جنایت جنگی صهیون را متوقف کند

گروه فرهنگی خبرگزاری تسنیم؛ فاطمه مرادزاده : 16 سال بیشتر نداشت، اما تا دلتان بخواهد غیرت داشت، مثل تمام نوجوانان و جوانان و حتی کودکان غزه‌ای. مثل تمام آنها که در محاصره 18 ساله غزه و به‌ویژه در جنگ 3 ساله اخیر، یاد گرفته‌اند بازی و سرگرمی و کودکی‌شان را فراموش کنند و برای زنده ماندن و بقا با هر مانع و محدودیت و دیو و ددی گلاویز شوند و پشتش را به خاک بزنند.

محمدموسی ابوجیاب 16 سال بیشتر نداشت، دریا ناامن بود و بوی مرگ با وزشِ هر نسیم به ساحل می‌رسید، با این‌همه اندیشید که دل به دریازدن و سینه سپر کردن در مقابل تیر و گلوله سربازان نیروی دریایی اشغالگر، از دستِ خالی برگشتن به خانه و تماشای بدن تکیده و رنجور و چشمان گودافتاده و لبانِ ترک برداشته‌ی خواهر و برادرهاش بهتر است.

محمدموسی دل به دریا زد و قایقش که کمی، فقط کمی دور شد از خشکی و تورش را که به دریا انداخت، تا برقِ شادیِ تماشای جست‌وخیر یک ماهی بنشیند توی چشمانش، سینه‌اش داغ شد و سوخت و سرخیِ یک مایعِ گرم روی پیراهنش جاری شد و شُره کرد توی آبی آب‌های مدیترانه و هیکل نحیفش کشیده شد به سمت ماهی و دریا و حسرت قوتِ لایموتی که با جان از کفش گریخته بود.

همین 3 روز پیش بود؛ یکشنبه 17 خردادماه. صیاد نوجوان غزه‌ای چشمش به دریا و دلش گرم به جست‌وخیز ماهی‌ها و صید یک لقمه نان برای خانواده بود که خودش طعمه دزدان دریایی اشغالگر شد.

آن‌روز محمدموسی تنها نبود. محمدعاطف الاقرع هم بود که به شدت مجروح و زخمی شد. 4 ماهیگیر دیگر هم بازداشت و اسیر شدند. اشغالگران شلیک‌کنان ریخته بودند توی قایق‌‌های کوچک‌شان، با ضرب‌وشتم دستبند زده و برده بودند توی کشتی‌های بزرگ خودشان.

.

انتقال پیکر شهید محمدموسی جیاب به ساحل

رنج روزانه ماهیگیران/شهید و مجروح و اسیر شدن بیش از 400 صیاد غزه‌ای

اتفاقی که صبح یکشنبه برای محمودموسی و محمدعاطف و دیگر ماهیگیران غزه‌ای افتاد، تقریبا هر روز برای اهالی شهرها و مناطق ساحلی غزه می‌افتد: از مهر 1402 تا همین حالا؛ بیش از 970 روزِ آزگار…

حکایت محمدموسی، حکایت نوجوانان و جوانان و کودکان و پیرمردهای زیادی است که تا همین چند سال پیش، رزق و روزی و برکت سفره‌ خانواده‌هایشان از دل دریا بیرون کشیده می‌شد، اما چند سالی است که سهم‌شان از دریا، تیر و گلوله است و درد و داغ و پیکرهای خونین و ضرب و شتم و اسارت. آنقدر که از 5000 ماهیگیر غزه‌ای که یک جمعیتِ بزرگ 50 هزار نفری پای سفره صیادی‌شان می‌نشستند، بیش از 235 ماهیگیر تاکنون به شهادت رسیده، بیش از 100 نفر مجروح و از کار افتاده و 100 نفر توسط نیروی دریایی صهیون اسیر و راهی زندان شدند که بیش از 30 نفر همچنان در حبس‌اند. 

.

محمدموسی ابوجیاب پیش از شهادت

نفیز جربوع؛ ماهیگیر 53 ساله، ساکن اردوگاه پناهندگان شاطی در غرب شهر غزه، به الشرق‌الاوسط گفت که قایق‌های جنگی اشغالگران قایق او را در طول جنگ نابود کرده‌اند، درحالی‌که او از یک خانواده 16 نفره حمایت می‌کند که 4 نفر از آنها با او در حرفه ماهیگیری کار می‌کنند و همه آنها از زمان توقف کارشان با شرایط سخت زندگی روبه‌رو شده‌اند.

محمد الحبیلِ 31 ساله نیز یکی دیگر از اهالی اردوگاه الشاطی و یکی از ده‌ها نفری است که توسط نیروهای اشغالگر دستگیر شده‌اند. به‌تازگی آزاد شده و در گفت‌وگویی با الشرق‌الاوسط درباره شرایط سخت زندان صحبت کرده و اینکه بازجویی‌ها به کار او مربوط نمی‌شده و هدف «کسب اطلاعات از او در مورد اعضای حماس در منطقه» بوده است. الحبیل، گذرانِ زندگی بدون کار و درآمد را زجرآور و غیرقابل توصیف بیان کرده و با اندوه گفته که حالا ما هم به صفوف بیکاران بزرگ در نوار غزه پیوسته‌ایم.

نه فقط ماهیگیران، که کشتی‌ها و قایق‌های ماهیگیریِ 5000 صیاد غزه‌ای هم در امان نمانده و تقریبا حدود 1000 قایق موتوری کوچک و بیش از 100 لنج به همراه تجهیزات ماهیگیری و کارگاه‌های قایق‌سازی، زیر آتش بمباران اشغالگران نابود شده‌اند. این شرایط میزان تولید ماهی را از روزی حدود 20 تن، به حدود 10 تن در ماه کاهش داده است. یعنی متوسط شاید روزی حدود 300 کیلوگرم.

این آمار و ارقام تاثربرانگیز را زکریا بکر؛ رئیس اتحادیه کمیته‌های صیادان در غزه، روز یکشنبه به خبرگزاری فلسطینی «سند» داد و با اشاره به بازداشت 4 صیاد فلسطینی در آب‌های غربِ خان‌یونس و شهادت محمودموسی و مجروحیت محمدعاطف در سواحل دیرالبلح گفت: رژیم اشغالگر به کشتار صیادان بسنده نکرده و با ممنوعیت کامل صید و تیراندازی مکرر به هر فلسطینی که تلاش می‌کند به دریا برسد، عملا دریا را به میدان قتل و ناامنی تبدیل کرده و با این کار در تلاش است در راستای اجرای سیاست مجازات جمعی، مردم غزه را گرسنه نگه دارد.

بکر، تیراندازی مستقیمِ روزانه به ماهیگیران و گلوله‌باران و غرق‌کردن قایق‌ها را که در طول جنگ تشدید شده را یک جنایت جنگی کامل اعلام کرد و خواستار واکنش فوری جامعه جهانی شد و از نهادهای بین‌المللی، سازمان‌های حقوق بشری و سازمان ملل خواست تحقیقات فوری درباره این جنایات را آغاز کنند، برای صیادان فلسطینی حمایت بین‌المللی فراهم کرده و در بازسازی بخش صیادی غزه و جبران خسارت آسیب ‌دیدگان اقدام کنند. البته آن نهادهای بین‌المللی در تماس‌های تلفنی با رئیس کمیته‌های ماهیگیران غزه ابراز همبستگی کرده‌اند، اما فقط ابراز همبستگی! و هنوز خبری از اقدام عملی نیست.  

دریا لبریز از مرگ است، اما چاره چیست؟!

امروز ماهیگیران غزه‌ای در سایه محاصره شدید، ممنوعیت ورود تجهیزات دریایی و نابودی امکانات صیادی و ناامن کردن دریا، به روش‌های ابتدایی مثل استفاده از قایق‌های کوچک، تخته‌های چوب‌پنبه‌ای و حتی درهای یخچال به عنوان شناور، روی آورده‌اند، که چاره‌ای نیست و باید با همین‌ها دل به دریا زد، تا شاید از گرسنگی نَمُرد.

دریای غزه همواره برای همسایگانش سخاوتمند بوده، اما دزدان دریایی صهیونیستی چند سالی است میان دستان پربرکت دریا و همتِ صیادانِ از جان گذشته، حائل شده و منبع درآمد غزه‌ای‌ها را نابود و نان‌شان را آجر کرده‌اند. 

حالا یک انتخاب پیش روی صیادان غزه‌ای است، یا دوری‌کردن از دریا برای نجات جان، یا دل به دریا زدن برای نجات از گرسنگی، که در دومی نه امیدی به نان هست و نه جان! اما جز این چه چاره‌ای است؟!

حدود 10 ماه از آتش‌بسِ غزه گذشته است، اما انگار نه انگار که آتش، بس شده، که همچنان ادامه دارد از زمین و دریا و هوا، آنقدر که از 19 مهر سال گذشته (11 اکتبر 2025) تاکنون، 951 نفر به شهادت رسیده و 2984 نفر مجروح شده‌اند که 9 نفر از شهدا و 23 نفر از مجروحان مربوط به بمباران چادرهای آوارگان در استان‌های غزه و خان‌یونس در همین شنبه گذشته بود.

آتش‌بسی که کاغذپاره بود

دژخیم غاصب صهیون، دریای غزه را هم محاصره کرده است، نه امسال و سال گذشته،‌ که از 18 سال پیش. از همان‌وقت که باریکه غزه را به محاصره کامل درآورد، نیروهای دریایی‌اش را هم به سواحل غزه فرستاد. تا پیش از آن، صنایع دریایی و بندری و ماهیگیری خوبی در سواحل غزه در دریای مدیترانه وجود داشت و دست بخشنده دریا سفره خانوارهای زیادی در غزه را پررونق کرده بود.

سال 2007 که رژیم اشغالگر، غزه را محاصره کرد و مانع رفت‌وآمد و تجارت و واردات و صادرات در مرزهای خشکیِ باریکه شد، سرتاسر مرز دریاییِ 40 کیلومتری غزه هم زیر سیطره رژیم درآمد و نیروی دریایی‌اش را در آب‌های باریکه مستقر کرد و مانع تردد کشتی‌ها به سمت این تکه از فلسطین شد. هم مانع کشتی‌های تجاری و هم ناوگان‌هایی که در 18 ساله گذشته تلاش کردند یک کریدور دریایی ایجاد کرده و محاصره غزه را بشکنند.

با این‌همه ماهیگیری در سواحل غزه ممنوع نبود و صیادان می‌توانستند در فاصله 11 کیلومتری از ساحل ماهیگیری کنند که البته از سال 2014 محدود به فاصله 5.5 کیلومتری از ساحل شد و بعد هم شعاع یک کیلومتری و حالا هم هر کسی پایش به آب دریا برسد، باید پیش از آن اشهدش را خوانده باشد و احتمال شهادت، جراحت یا اسارت را بدهد، چراکه اشغالگران برای امضای خود زیر برگه آتش‌بس هم تره‌ای خرد نمی‌کنند و با نقض روزانه آن و شلیک مستقیم به قایق‌ها و سواحل، مانع از ورود ماهیگیران به دریا می‌شوند.

غزه آب می‌رود، غزه‌ای‌ها ناپدید

نوار غزه خیلی کوچک است و فقط 360 کیلومترمربع وسعت دارد. چیزی حدود 4 برابرِ مساحت جزیره کیش ایران. یک گستره محدود با جمعیت حدود 2میلیون نفری. بماند که 60 درصد همین 360 کیلومترمربع هم در جنگ سه ساله اخیر کم کم توسط رژیم اشغالگر، غصب و اشغال شد.

مردم غزه تا همین چند سال پیش و با وجود محاصره 18 ساله، برای خودشان کشاورزی و باغداری و دامداری داشتند. زیتون و مرکبات و سبزیجات و توت فرنگی و زیتون تولید می‌کردند. گاو و گوسفند و مرغ پرورش می‌دادند. بخشی از تولیداتشان هم صادر می‌شد. اینها در کنار ماهیگیری در دریا، راههای درآمدزایی مردم غزه بود، اما حالا تقریبا حدود 90 درصدِ بخش‌های کشاورزی و دامداری و باغداری زیر بمباران اشغالگران از بین رفته، بخش ماهیگیری و مشاغل دولتی و خدماتی هم همچنین. 

حالا سفره خانوارهای غزه‌ای کوچک که نه! تقریبا جمع شده است. آنها امروز چشم‌شان به کمک‌های بشردوستانه است که از زمان آتش‌بسِ سرشار از آتشِ سال گذشته، قطره قطره از مرزهای گذرگاه رفح (بین مصر و غزه) وارد می‌شد که قطعا به تمام سفره‌ها نمی‌رسید.

این هم بماند که از درگیریِ میان ایران و رژیم اشغالگر در چند روز گذشته به‌واسطه حمله به ضاحیه بیروت، همان درهای نیمه‌باز گذرگاه رفح نیز بسته شد، تا سایه مرگ روی باریکه خونین غزه سنگین‌تر شود و پیوستن جان‌های مچاله و بی‌رمق به خِیل جمعیت 72961 نفری شهدای باریکه پرسرعت‌تر!

عکاس: شهید مریم ابودقه

عکاس: شهید مریم ابودقه

عکاس: شهید مریم ابودقه

انتهای پیام/