مردم رهبر شهید را با کدام صحنه به خاطر می‌آورند؟

گروه فرهنگی خبرگزاری تسنیم: همه می‌گویند «هر تصویری که از آن‌ها می‌بینی، زیباست»؛ اما حقیقت این است که وقتی می‌خواهی در حافظه‌ات جستجو کنی تا بفهمی واقعاً کدام تصویر را به یاد می‌آوری، در میان انبوهِ خاطرات، گم می‌شوی. همه آن لحظه را دیدند که لرزش صدا و بغضِ سنگینِ گلویت، وقتی زمزمه می‌کردی: «اللهم إنا با نعلم منه الا خیرا»، حکایت از اندوهی داشت، اما هیچ‌کس نفهمید که آن بغض رهبری شهید، از چه جنس بود. 

آن‌ها فقط ناراحتی را دیدند، اما کسی درک نکرد که آن اشک، از عمقِ یک عشقِ بی‌کران به حاج قاسم سلیمانی بود؛ از آن فراقی که گویی بخشی از وجودِ تو را با خود برد.

یادم می‌آید چقدر متواضعانه، وقتی به میان زلزله‌زدگان کرمانشاه رفتی، مراقب بودی که حتی خاکِ کفش‌هایت، چادرِ همان مردمِ بی‌چکاره را لکه‌دار نکند. آن تواضعِ بی‌قید و شرط، همانی بود که در آن بازدیدهای سرزده و گمنام از مناطق آسیب‌دیده می‌درخشید. 

یا آن لحظه‌ای که برای دختران نوجوان، با همان مهربانیِ پدرانه، جشن تکلیف گرفتی؛ یا آن دیدارِ صمیمانه با خانواده‌های شهدای مسیحی که مرزهای دین و مذهب را در آغوشِ انسانیت معنا کرد. 

و چقدر دلمان می‌شکست، وقتی با آن صدای لبریز از مهر می‌گفتی: «همه تان را دوست دارم…»؛ جمله‌ای که فقط یک کلام نبود، بلکه پیمانی بود که در قلب‌های ما حک شد.

یا صحنه‌ای که هیچ وقت مردم فراموشش نمی‌کنند همان که از محمود کریمی خواست تا از ایران بخواند. آنقدر این اشاره رهبری حکیمانه بود که مدت‌ها رسانه‌های ایرانی و خارجی از آن عاشورای خاص گفتند. 

اما امروز، نگاه من به مردمی می‌افتد که در مراسم تشییع، از همان نخستین لحظات، خود را به حوالی دانشگاه شریف رسانده بودند؛ گویی می‌خواستند اولین کسانی باشند که پیکرِ رهبرِ شهید را در آغوش می‌گیرند. امروز، آن‌ها در میدان آزادی ایستاده‌اند؛ در میانِ نگاه‌های سنگین و دل‌های شکسته. 

برایشان باورکردنی نیست؛ برایشان سخت است که بدانند مردی که بیش از سه دهه بر پهنه جان‌هایشان فرمانروایی کرد، حالا باید تهران را ترک کند، راهیِ دمشق و عراق شود و در نهایت، در آرامشِ مشهد به خواب زمینی برود.

برای مردم، تمامِ آن فرمایشات، آن لحظاتِ عاشقانه با ملت و آن تصاویرِ پر از معنا، نه یک خاطره، که یک «یادگار» است. یادگاری که در گوشه‌ی قلب‌ها جان می‌گیرد. 

همه‌چیز را می‌دانیم، اما یک حقیقتِ ساده در میانِ همه این‌ها موج می‌زند: ما دلتنگ هستیم… و این دلتنگی، از جنسِ فراموش نکردن است.

انتهای پیام/