جواد خیابانی برگشت؛ تلویزیون چرا او را برای جام جهانی نخواست؟
به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، جواد خیابانی دوباره به تلویزیون برگشت؛ اتفاقی که شاید در نگاه اول فقط خبر بازگشت یک گزارشگر باسابقه باشد، اما وقتی به چند ماه گذشته برمی‌گردیم، ماجرا کمی متفاوت می‌شود.
خیابانی ابتدای خردادماه از صداوسیما خداحافظی کرده و بازنشستگی خود را رسمی اعلام کرده بود، اما شب گذشته بار دیگر در شبکه ورزش روی آنتن رفت و از ادامه همکاری با این شبکه خبر داد.
این‌مجری قدیمی فوتبال، شامگاه گذشته در برنامه «لذت فوتبال» شبکه ورزش حاضر شد و با استقبال رسول مجیدی، مجری برنامه، مواجه شد.
خیابانی با اشاره به سابقه 35 ساله‌اش در صداوسیما گفت: کارمندان در هر اداره‌ای بازنشسته می‌شوند؛ برخی از آنان دوباره دعوت به کار می‌شوند و اکنون من بسیار خوشحالم که بار دیگر این اتفاق رخ داده است و به‌نوعی می‌توانم بگویم که به خانه بازگشته‌ام.
او سپس با خواندن ابیاتی از مولانا درباره دوری و بازگشت گفت امیدوار است بار دیگر بتواند در «لذت فوتبال» برای مخاطبانی که می‌خواهند فوتبال را دنبال کنند، برنامه اجرا کند و مسابقات را گزارش کند.
بازگشت خیابانی و یک سؤال درباره جام‌جهانی
اما بازگشت خیابانی یک سؤال مهم را هم با خود به همراه دارد؛ اگر قرار بود بعد از بازنشستگی دوباره به تلویزیون دعوت شود، چرا این اتفاق در جام جهانی رخ نداد؟
بازگشت گزارشگران باسابقه به تلویزیون اتفاق مثبتی برای مخاطبی است که بخشی از خاطرات فوتبالی خود را با صداهای آشنا ساخته است. نسل‌های مختلف فوتبال را با گزارشگرانی چون جواد خیابانی، پیمان یوسفی و دیگر چهره‌های قدیمی به یاد می‌آورند و طبیعتاً حضور گزارشگران جوان‌تر نباید به معنای حذف کامل مهره‌های این نسل باشد.
در جریان مسابقات جام جهانی نیز گزارشگران جوان‌تر فرصت بیشتری برای حضور در عرصه گزارشگری پیدا کردند و بخشی از آنها توانستند تجربه خوبی به دست آورند. اما این موضوع منافاتی با استفاده از سرمایه‌های قدیمی‌تر ندارد. اتفاقاً مسئله همین‌جاست؛ تلویزیون می‌تواند هم به جوان‌ها میدان دهد هم از تجربه چهره‌های قدیمی استفاده کند. به عبارت ساده‌تر قرار نیست این دو گروه رقیب یکدیگر باشند.
به همین دلیل، غیبت خیابانی در مقطعی که بزرگ‌ترین رویداد فوتبالی جهان در حال برگزاری بود، در کنار بازگشت دوباره او به شبکه ورزش، این سؤال را پررنگ‌تر می‌کند که سازوکار دعوت دوباره او دقیقاً چگونه بوده است. اگر بازنشستگی مانعی برای همکاری دوباره نبوده، چرا این همکاری در جام جهانی شکل نگرفت؟ و اگر قرار بوده همکاری جدیدی آغاز شود، چرا مخاطب باید چند ماه بعد شاهد بازگشت او باشد؟
این پرسش بیش از آنکه درباره شخص خیابانی باشد، درباره سیاست استفاده از نیروهای باسابقه در تلویزیون است.
خیابانی؛ یک خداحافظی دیگر؟
جواد خیابانی البته پیش از این هم تجربه خداحافظی و بازگشت داشته است؛ بنابراین خبر بازنشستگی او از همان ابتدا نیز برای بخشی از مخاطبان با این احتمال و پیش‌بینی همراه بود که شاید بار دیگر صدای او را از تلویزیون بشنوند.
او خردادماه امسال اعلام کرده بود پس از حدود 36 سال از صداوسیما خداحافظی کرده و در آن مقطع گفت به دلیل بازنشستگی از سازمانی که سال‌ها در آن فعالیت کرده، جدا می‌شود و در عین حال از دلتنگی برای مردم سخن گفت. در ادامه نیز همزمان با مسابقات جام جهانی، در یک ویژه‌برنامه اینترنتی در کنار خداداد عزیزی حضور پیدا کرد؛ برنامه‌ای که حاشیه‌هایی نیز به همراه داشت. حالا اما بازگشت دوباره به تلویزیون نشان می‌دهد که بازنشستگی الزاماً پایان همکاری یک چهره باسابقه با رسانه نیست.
آقاجواد، این خداحافظی هم خداحافظی نشد!
بازگشت خیابانی طبیعتاً در فضای مجازی نیز با شوخی‌های مخاطبان همراه شد. برخی کاربران با اشاره به سابقه خداحافظی‌های او، بازگشت اخیر را دستمایه شوخی قرار دادند و این پرسش را مطرح کردند که آیا این بار نیز باید منتظر خداحافظی بعدی باشیم؟
این واکنش‌ها را می‌توان بخشی از همان رابطه خاص خیابانی با مخاطبان دانست؛ رابطه‌ای که در طول بیش از سه دهه فعالیت شکل گرفته و حتی خداحافظی او نیز به یک سوژه فوتبالی تبدیل می‌شود.
خیابانی از سال 1369 فعالیت رسانه‌ای خود را آغاز کرد و گزارش بسیاری از مسابقات مهم فوتبال ایران و جهان را بر عهده داشت. لحن و ادبیات خاص او در گزارشگری هم باعث شد صدایش برای چند نسل از مخاطبان تلویزیون آشنا باشد.
تلویزیون و سرمایه‌ای که نباید کنار گذاشته شود
ماجرای خیابانی را می‌توان فراتر از بازگشت یک گزارشگر دید. تلویزیون در حوزه ورزش به ترکیبی از جوان‌گرایی و تجربه نیاز دارد. همان‌طور که میدان دادن به نسل جدید ضروری است، کنار گذاشتن چهره‌هایی که بخش مهمی از حافظه ورزشی مخاطبان را ساخته‌اند نیز لزوماً تصمیم درستی نیست.
گزارشگر باسابقه قرار نیست جای گزارشگر جوان را بگیرد و گزارشگر جوان هم قرار نیست به‌خاطر حضور پیشکسوتان فرصت خود را از دست بدهد. اتفاقاً ترکیب این دو می‌تواند تنوع بیشتری برای آنتن ایجاد کند. به همین دلیل، بازگشت خیابانی بیش از آنکه صرفاً یک «بازگشت نوستالژیک» باشد، می‌تواند دوباره بحث درباره نحوه استفاده تلویزیون از نیروهای قدیمی را مطرح کند.
اینکه خیابانی بعد از بازنشستگی دوباره به «لذت فوتبال» برگشته، نشان می‌دهد فاصله میان «خداحافظی» و «همکاری» در تلویزیون چندان قطعی نیست. اما هنوز به پاسخ سوالی که در ابتدا مطرح کردیم، نرسیدیم!
شاید پاسخ این سؤال، بیش از آنکه به خود جواد خیابانی مربوط باشد، به سیاست تلویزیون درباره حفظ سرمایه‌های قدیمی و همزمان میدان دادن به نسل تازه گزارشگران برگردد؛ سیاستی که اگر روشن و منسجم باشد، دیگر بازگشت یک چهره باسابقه نباید برای مخاطب اتفاقی غیرمنتظره باشد.
انتهای پیام/
