روایت شاعر تونسی از حماسه خیابان/ دشمن هنوز ایرانیها را نشناخته
به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، انتشار قصیدهای عربی در روزهای ابتدایی تجاوز رژیم صهیونیستی و آمریکا به خاک ایران، واکنشهای بسیاری در میان عربزبانان و حتی فارسیزبانان داشت. قصیده “خذونی”، اثر ریم الوریمی که توانست سکوت جامعه عرب در برابر وقایع تلخ منطقه را بشکند و حرف دل بسیاری از مردم منطقه باشد که از زبان شاعری تونسی ایراد شده.
انتشار این قصیده در صفحه شخصی الوریمی و پس از آن در دیگر صفحات مجازی، بازخوردهای بسیاری داشت. تعداد قابل توجهی از کاربران عرب با تحسین او، از ایران گفتند و آرزوی پیروزی برای رزمندگان ایرانی کردند. در ایران اما، شعر میراث نیاکان است. در سفر و در حضر، در تولد و ممات همراه همیشگی است، با این حال کمتر موقعیتی را سراغ داریم که قصیدهای به زبان عربی بتواند اینچنین در میان مردم جامعه فارسیزبان بازتاب داشته باشد.
در فضایی که رسانههای منطقه عموماً تحت تاثیر سیاستهای برخی از کشورها، روایتی متفاوت از جنگ رمضان ارائه میدهند، شعر الوریمی توانست همدلی قوی بین ایرانیان با مردم منطقه برقرار کند و اتفاق متفاوتی را رقم بزند. قصیدهای که شاعر در آن آرزو دارد روزی به خیابان انقلاب برود و همراه با مردم ایران، از تجربیات مشترک سخن بگویند.
در این قصیده، تهران تنها یک مکان نیست، و خیابان انقلاب تنها نامی در میان معابر تهران. بلکه نمادی است از مقاومت و ایستادگی مردمی که اگرچه زیر سنگینترین حملات قرار دارند، اما همچنان پای ایران ایستادهاند.
رهبر شهید دلهای مردم منطقه را به هم پیوند داد
الوریمی در گفتوگو با تسنیم، در پاسخ به این پرسش که آمریکا و رژیم صهیونیستی اینطور وانمود میکنند که جبهه مقاومت را از بین بردهاند، تجربه حضور این شبهای شما در خیابان و در کنار مردم ایران در اینباره چه میگوید؟ گفت: درست است که دشمن اینطور وانمود میکند که جمهوری اسلامی از بین رفته و محور مقاومت تضعیف شده است، اما روحیه ایرانیها نشان میدهد که دشمن برعکس عمل کرده و با تجاوز به خاک ایران، ملت ایران را منسجمتر و همدلی کردند.
او میافزاید: آنها متوجه نیستند که آقای خامنهای، فقط یک مرجع دینی نبود، رهبر شهید دلهای مسلمین منطقه را با یکدیگر پیوند داد و این نقشی بود که ایشان در ایران و منطقه ایفا کردند.
آمریکا هنوز ملت ایران را نشناخته
به گفته این شاعر تونسی؛ ملت ایران، ملت مقاومی است. این روحیه را امام خمینی(ره) در نهاد ایرانیها کشف و رهبر شهید انقلاب، آن را رشد داد. اگر ترامپ و رژیم صهیونیستی میدانست که با شهادت رهبر شهید، ملت ایران مقاومتر و وحدت آنها بیشتر خواهد شد، هرگز این غلط را نمیکرد. بنابراین میتوانم بگویم که دشمن هنوز ملت ایران را نشناخته است.
الوریمی در شبهای گذشته در خیابانهای تهران در میان مردم حاضر شد و شروع به شعرخوانی کرد؛ از جمله در میدان آزادی، آنجا که خود نیر آرزویش را داشت. شعرخوانی او با استقبال مردمی همراه بود، به طوری که میگوید مردم با چشمهایشان او را همراهی میکردند و این پیوند، بین او و مخاطبانش برقرار بود.
خیابانهای تهران از ابتدای جنگ تا امروز، میدان حضور زنان است. زنانی که ستون خانهاند و علیرغم احساس خطر برای فرزندان، میدان را خالی نکردهاند. الوریمی معتقد است که این حضور پررنگ، الهامبخش دیگر زنان آزاده جهان است: آنچه که من این روزها در میان زنان ایرانی دیدم، حاصل سالها تلاش رهبر شهید انقلاب برای رشد زن ایرانی در مکتب فکری اسلام بود.
این شاعر تونسی میافزاید: ایشان میدانست که سرمایهگذاری روی حوزه زنان، مهمترین سرمایهگذاری اجتماعی است که نقش بیبدیلی در ارکان مختلف جامعه دارد. ما امروز شاهد به ثمر رسیدن این سرمایهگذاری اجتماعی هستیم.
او در پاسخ به این پرسش که آیا این تاثیرگذاری تنها بر زنان ایران بود یا بر زنان منطقه نیز شاهد این تأثیرگذاری هستیم، میگوید: طبیعتا در مرحله نخست این بروز و ظهور در زن ایرانی رخ داد و در مرحله بعد، زنان منطقه.
زنان ایرانی الهامبخش زنان آزاده جهان هستند
الوریمی در ادامه به تاثیرات جهانی حضور زنان ایرانی در خیابان به عنوان بخشی از مبارزه با دشمن اشاره کرد: ما شاهد این هستیم که زن ایرانی علیرغم تمام تبلیغات رسانههای غربی و برخلاف آن تصویری که غرب تلاش دارد از زنان ایران به نمایش بگذارد، یکی از ارکان مقاومت هستند و در خیابانها حضور دارند. به زودی خواهید دید که زنان ایرانی به عنوان نمادی الهامبخش در جهان معرفی و تکثیر خواهند شد؛ آنها الهامبخش زنان منطقه و جهان خواهند بود.
قصیده الوریمی از چند وجه قابل تامل است. از جمله آنکه توانست سکوت جامعه هنری عرب نسبت به کشتار غیر نظامیان در منطقه را بشکند. این در حالی است که سردمداران سیاسی منطقه سکوت معناداری نسبت به وقایع تلخ غزه و کشتار کودکان و غیر نظامیان در مدت اخیر داشتهاند. او سروده خود را زمینه و آغاز فعالیت دیگر شاعران و هنرمندان منطقه توصیف کرد.
جانی که یک قصیده به هنر مقاومت بخشید
به گفته او؛ جامعه هنری عرب تحت تاثیر انفعال سردمداران کشورهای عربی در قبال غزه و کشتار کودکان و غیرنظامیان در ایران در ابتدا سکوت کرده بودند، اما در هفتههای اخیر، پس از انتشار سروده “خذونی” و استقبال افکار عمومی از آن، سکوت خود را شکستند و در موضوعات مختلف شروع به فعالیت کردند. باید کمی به این گروه فرصت داد تا خود را پیدا کند و از نقش تاریخی خود عقب نماند.
او که ایران را پرچمدار هویت اسلامی و انسانی میداند، درباره چگونگی خلق این قصیده گفته است: وقتی خبر شهادت رهبر شهید را شنیدم، دنیا برایم تیره و تار شد. احساس کردم این نقطه پایان راه است؛ چون میدانستم که این مکتب تا چه اندازه با نام ایشان و دیگر بزرگان گره خورده است. اما وقتی دیدم که قرار است این راه با رهبری ایران ادامه پیدا کند، عمیقاً احساس شعف کردم و همان لحظه این قصیده را سرودم:
خذونی….
خذونی لساحة ازادی أکبر
خذونی
أحدث شارع انقلاب
بان التکبیر فیک للعدو عذاب
خذونی
خذونی اخاطب شعب ایران الابی
اقول لهم بین الدمع والزغارید
انی انا السنیة العربیة
نسیت سنیتی
نسیت عروبتی
و انکم ارجعتم بعزة الاسلام قلبی حی
خذونی
خذونی أبوح بحبی
لشعب بنى فی قلبی جدرانا مکسورة
و حرر فی قلوب الامة أرواح مأسورة
خذونی… خذونی ألامس أطراف السماء…
أمد
الروح الشهید یدی
اعاهده على نصر جدید
أبایعه بروح صوفی مرید
خذونی
خذونی اطیر بسجاد فارسی
اقدم قلبی لخامنائی
اقول بحب لک ولائی
خذونی…
انتهای پیام/
